Aynı bahçe içinde yükselen beş villa -Leylek, Martı, Kumru, Serçe ve Saka- gökyüzünü çağrıştıran isimler taşır; ama bu isimlerin altında, kimsenin gerçekten özgür olamadığı hayatlar saklıdır. Bir bahçenin, tek evin çocukları büyür. Herkes kendi kanatlarıyla uçmaya hazırdır. Ama kimse gidemez. Kimse uçamaz. Burada kurulan hayallerin sesi bile gürültü koparır. Günün birinde, yıllarca bastırılmış kırılganlık bir ses bulur; içlerinden biri terapiye başlar, ardından diğerleri Bunca zaman dile gelmeyenler, ilk kez bir yabancının odasında yankılanırken, kilitli kalmış kelimeler birer birer açığa çıkar ve aile yavaş yavaş kendi karanlığıyla yüzleşir. Kafes, suskunlukla örülmüş bağların, görünmeyen sınırların ve özgürlüğe duyulan derin özlemin hikâyesi olarak, kimi zaman bir terapi odasında, kimi zaman bir villanın duvarları arasında dolaşır ve okuru tek bir soruyla baş başa bırakır: Gerçekten özgür müyüz, yoksa yalnızca kafesimize mi alıştık?

Ruh; benzerine, aynadaki yansımasına bakmadan kendisini bilemez. Bedeninize baktığınızda kendinize eğilmiş olmazsınız. Kendilik giyim kuşam, araçlar veya mülklerden oluşmaz. Bu araçlardan faydalanan bir prensipte varlığını sürdürür, bedenle değil, ruhla ilgili bir prensiptir bu. Ruhunuz konusunda kaygılanmanız gerekir, kendine eğilmenin temel faaliyeti budur.